Πες το με μια ιστορία

 

……Θα έχετε προσέξει ότι πολλές φορές μας ζητούν τα παιδιά να τους πούμε το ίδιο παραμύθι ξανά και ξανά. Αυτό συμβαίνει γιατί πολλές φορές τα παιδιά ταυτίζονται πότε με τον ένα και πότε με τον άλλον στο παραμύθι. Τη μια με την κοκκινοσκουφίτσα, την άλλη με τον κακό λύκο. Το κάθε παιδί το ενορχηστρώνει με το δικό του τρόπο. Τα παραμύθια, έχουν τόσες όψεις, όσες και τα μάτια που τα βλέπουν ή τα αυτιά που τα ακούνε.

 

Την Πέμπτη στις 18.30 το απόγευμα, στο 1^ο Δημοτικό Σχολείο Ψαχνών, θα προσπαθήσω να εξηγήσω, πώς μέσα από ιστορίες ή παραμύθια μπορούμε να εξηγήσουμε κάποια πράγματα στα παιδιά,  δίχως τη μετωπική διδασκαλία ή τη χρηστομάθεια.

 

Σ.Π.Παπασηφάκης

 

 

3ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΨΑΧΝΩΝ - Αφήγηση παραμυθιού

 3^ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΨΑΧΝΩΝ 

Τι συμβαίνει όταν ένας …φοβερός και τρομερός ράφτης,

αποφασίζει να δείξει σε όλο τον κόσμο την αξία του…. 

Την Πέμπτη 2 Απριλίου 2026, ημέρα που συμπίπτει με την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, μια εορτή που καθιερώθηκε από τη Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα το 1966, ημέρα των γενεθλίων του μεγάλου παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, στο 3^ο Δημοτικό Σχολείο Ψαχνών, στις 10.30 το πρωί, θα παρουσιάσουμε το παραμύθι των αδελφών Γκριμ, «Με ένα χτύπημα, εφτά» σε ελεύθερη διασκευή του αφηγητή. Το παραμύθι θα συνοδεύεται από προβολή διαφανειών και θα επενδυθεί μουσικά όπου απαιτείται.

Διασκευή - αφήγηση: Σ.Π.Παπασηφάκης
Προβολή διαφανειών – Μουσική: Ελένη Λύρα
 
3^ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΨΑΧΝΩΝ

Με ένα χτύπημα εφτά - Δημοτικό Σχολείο Καστέλλας

 Αδελφοί Γκριμ

«Με ένα χτύπημα εφτά»

Διασκευή – Αφήγηση: Σ.Π.Παπασηφάκης 

Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026  10.30 π.μ.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΣΤΕΛΛΑΣ

Την Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026, στις 10.30 το πρωί, στο Δημοτικό Σχολείο Καστέλλας, θα αφηγηθούμε σε διασκευή το παραμύθι των αδελφών Γκριμ: «Με ένα χτύπημα εφτά». Η αφήγηση έχει επενδυθεί μουσικά ενώ θα συνοδεύεται και από προβολή διαφανειών. Στις διαφάνειες και στη μουσική θα είναι η Ελένη Λύρα.

Σ.Π.Παπασηφάκης

«Το Ραχάτι» - Αφήγηση παραμυθιών

Παραδοσιακό Καφενείο

«Το Ραχάτι»

Τι Συμβαίνει όταν ένας …φοβερός και τρομερός ράφτης, 

αποφασίζει να δείξει σε όλο τον κόσμο την αξία του….

Και όταν ο γερο-χρόνος αποφασίζει 

να παρατείνει τη θητεία του, για ένα ακόμη χρόνο 

γιατί …αισθάνεται νέος…

 
Το Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2025, στο Παραδοσιακό Καφενείο, «το Ραχάτι», στη Μακρυμάλλη, στις 6 το απόγευμα, θα παρουσιάσουμε δύο παραμύθια για τους μικρούς και μεγάλους μας φίλους.
Συγκεκριμένα θα παρουσιάσουμε το παραμύθι των αδελφών Γκριμ, «Με ένα χτύπημα, εφτά» σε ελεύθερη διασκευή του αφηγητή. Επίσης θα παρουσιάσουμε και ένα πρωτοχρονιάτικο παραμύθι του Σ.Π.Παπασηφάκη, με τίτλο: «Ο γερο-χρόνος ο στριμμένος».
Και τα δύο παραμύθια θα συνοδεύονται από προβολή διαφανειών και θα επενδυθούν μουσικά όπου απαιτείται.

Αφήγηση: Σ.Π.Παπασηφάκης
Προβολή διαφανειών – Μουσική: Ελένη Λύρα
 
Παραδοσιακό Καφενείο «Το Ραχάτι»
Μαρία Γκάνη – Δημήτρης Ρούσσος
Μακρυμάλλη Ψαχνών

Σ.Π.Π.

Αφήγηση παραμυθιού

Την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου, στις 6 το απόγευμα θα αφηγηθούμε στο 2ο Νηπιαγωγείο Ψαχνών το παραμύθι των Αδελφών Γκριμ «Η Σταχτοπούτα»

Σ.Π.Παπασηφάκης

Αφήγηση παραμυθιού - αδελφοί Γκριμ «Η Σταχτοπούτα»

 

Αφήγηση παραμυθιού - Ο Τσάρος Σαλτάν

 

Αφηγήσεις παραμυθιών

Αφηγήσεις Παραμυθιών

 Την Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2024 θα αφηγηθούμε στον Παιδικό Σταθμό Ψαχνών τα παραμύθια: «Η πεντάμορφη και το τέρας» της Ζαν-Μαρί Λεπρένς ντε Μπομόν και «Τα τρία γουρουνάκια» των αδελφών Γκριμ. Τα δύο αυτά παραμύθια θα τα παρουσιάσουμε στις αρχές της επόμενης εβδομάδας και στο 1ο Νηπιαγωγείο Ψαχνών.    

Στην προβολή διαφανειών και στη μουσική επένδυση  θα είναι η Ελένη Λύρα                                                                                

 Σ.Π.Παπασηφάκης

Αφήγηση παραμυθιών

Την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2023, αφηγήθηκα στο 2^ο Δημοτικό Σχολείο Ψαχνών το παραμύθι των αδελφών Γκριμ «Ο τσαγκάρης και τα ξωτικά» και ένα δικό μου για τη διαφορετικότητα με τίτλο «Οι τρεις ευχές». Την εκδήλωση οργάνωσαν, σε συνεργασία με τους αντίστοιχους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων, το 2^ο Δημοτικό Σχολείο, το Ειδικό Σχολείο και το 2^ο Νηπιαγωγείο Ψαχνών.

Η προσέλευση παιδιών και γονέων ξεπέρασε τις προσδοκίες μας. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά το διδακτικό προσωπικό και των τριών σχολείων, καθώς και όλα τα μέλη των Συλλόγων Γονέων για την άψογη συνεργασία και τη θερμή υποδοχή που μου επιφύλαξαν. Αισθάνθηκα σαν στο σπίτι μου. Ευχαριστώ επίσης τις φίλες μου: Νίκη Καραγκούνη, Κική Θεοδωρίδου και Νάντια Σμπρίνη που έφεραν στην εκδήλωση τα παιδιά από το ΚΔΑΠ.

Παρακάτω παραθέτουμε ένα video που δημιούργησε ο Σύλλογος του 2ου Δημοτικού και κάποιες φωτο από την εκδήλωση. 

Σ.Π.Παπασηφάκης

Αφήγηση παραμυθιών

 Αφήγηση παραμυθιών

Την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2023, στις 6 το απόγευμα, θα αφηγηθούμε στο 2^ο Δημοτικό Σχολείο Ψαχνών, το χριστουγεννιάτικο παραμύθι των αδελφών Γκριμ «Ο τσαγκάρης και τα ξωτικά» και ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα με τίτλο «Οι τρεις ευχές». Πρόκειται για ένα κείμενο δικό μου, που δημιουργήθηκε από το παραμύθι «Ριζώνουν και τα λόγια» και από ένα λαϊκό με τίτλο «Οι τρεις ευχές». Θα το πούμε με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία που γιορτάζεται στις 5 Δεκεμβρίου και λόγο της συμμετοχής του Ειδικού Σχολείου Ψαχνών στην εκδήλωση.

Παρακάτω παραθέτουμε την αφίσα της εκδήλωσης.

Σ.Π.Παπασηφάκης

Κριεζώτειο Αφήγηση παραμυθιού

 

Το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2022, παρουσιάσαμε, ύστερα από πρωτοβουλία του Πολιτιστικού - Χορευτικού Συλλόγου Τριάδας, στο Αρχοντικό Κριεζώτη, τα παραμύθια: «Η βασιλοπούλα η βατραχίνα» και «Ο γερο-χρόνος ο στριμμένος». Το πρώτο είναι ένα κλασικό ρωσικό παραμύθι και το δεύτερο είναι γραμμένο από τον αφηγητή.
Η αφήγηση έγινε από τον Σ.Π.Παπασηφάκη με την πολύτιμη βοήθεια της Ελένης Λύρα που προέβαλε τις διαφάνειες και μας έβαλε τη μουσική που έντυσε τα παραμύθια. Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους.
 

Σ.Π.Παπασηφάκης

 
Παρακάτω παραθέτουμε την αφίσα αλλά και κάποιες φωτογραφίες και video από την εκδήλωση.

Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα (3)

Το δέντρο που δεν ήθελε ν’ ανθίσει

του Σ.Π.Παπασηφάκη

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια πολύ όμορφη χώρα ζούσε ένας βασιλιάς με τη γυναίκα του, τη

βασίλισσα και τις δυο του κόρες τις νεαρές πριγκίπισσες. Ο βασιλιάς, εκτός από την κορόνα, είχε στο κεφάλι του και όλα τα ζητήματα του κράτους. Η βασίλισσα με τις κόρες της από την άλλη, δεν είχε καμιά ασχολία, εκτός από τις γιορτές που διοργάνωναν με κάθε ευκαιρία στη μεγάλη σάλα του παλατιού και τα ρούχα που θα έπρεπε να φορέσουν. Α, ψέματα! Είχαν και την περιποίηση του κήπου. Μη φανταστείτε ότι αυτές φύτευαν και σκάλιζαν τα δέντρα και τα φυτά. Α, όχι! Είχαν γι’ αυτό το σκοπό πολλούς κηπουρούς που φρόντιζαν καθημερινά τον κήπο. Έτσι, ο τεράστιος κήπος του παλατιού είχε λογιών λογιών δέντρα και φυτά και χαιρόσουνα να τον βλέπεις. Όμορφα φιδίσια δρομάκια διέσχιζαν τον κήπο και κάθε τόσο εύρισκες παγκάκια να ξαποστάσεις και πηγούλες να ξεδιψάσεις. Η βασίλισσα έσερνε συχνά το βασιλιά εκεί να του δείξει τα καινούρια δέντρα και οι πριγκίπισσες έκαναν ρομαντικούς περιπάτους και φαντάζονταν την ώρα που θα έκαναν τους ίδιους περιπάτους με έναν άντρα στο πλάι τους κρατώντας τον σφιχτά από το μπράτσο.

Παραμύθια για τη διαφορετικότητα

Στην  ετικέτα «παραμύθια» υπάρχουν τρία για τη διαφορετικότητα το πρώτο έχει τον τίτλο «Οι τρεις ευχές – ριζώνουν και τα λόγια», το δεύτερο «Ο Ζέβρας» και το τρίτο "Το δέντρο που δεν ήθελε ν' ανθίσει".

http://pavlosapostoloy.blogspot.gr/2017/01/blog-post.html

http://pavlosapostoloy.blogspot.gr/2017/07/2.html

http://pavlosapostoloy.blogspot.com/2019/11/blog-post.html

"Ο κότσυφας και τα παιδιά του" - παραμύθι

Ο κότσυφας και τα παιδιά του

παραμύθι

Ελληνικό λαϊκό παραμύθι

διασκευή Σ.Π.Παπασηφάκη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άνθρωπος που είχε δυο παιδιά. Τα μεγάλωσε με κόπους και θυσίες. Όταν εγέρασε τα φώναξεν μιαν ημέρα και τους έγραψε όλη του την περιουσία. Κράτησε μόνο ένα χωράφι που ήτανε δίπλα στο χαμόσπιτό του. Όσο δύνονταν ο γέρος, το δούλευε, το έσκαβε το καλοκαίρι, το έσπερνε το χειμώνα, έβαζε λίγα ζαρζαβατικά σε μιαν άκρη, έκανε της χρονιάς του το στάρι. Άμα παραγέρασε και δε μπορούσε πια να δουλεύει, φώναξε ένα γείτονα και του λέει:

«Έρχεσαι να σου δώσω το χωράφι να το δουλεύεις και να μου δίνεις κι εμένα ένα μέρος απ’ ότι βγάζεις να ψευτοζώ»;  Δέχτηκε ο γείτονας και πήρε το χωράφι. Αυτός είχε γίδες, γαϊδούρια, μια γουρούνα. Τα έδενε λοιπόν εκεί και βοσκάγανε.

Καμιά φορά περνούσανε τα παιδιά από κει, βλέπανε τα ξένα ζα μέσα στο χωράφι του πατέρα τους και πικραίνονταν γιατί τάχα δεν τους το’ γραψε κι αυτό.

«Κοίτα να δεις» έλεγαν, «ο πατέρας μας δεν το δωκε σε μας, μόνο περνούμε και βλέπουμε μέσα στο δικό μας το βιος τα ξένα ζα να βόσκουνε».

Μεταμορφώσεις - παραμύθι

Μεταμορφώσεις

παραμύθι

Διασκευή: Σ.Π.Παπασηφάκη

(από το ομώνυμο ποίημα

του Γεωργίου Βιζυηνού)

Κάποτε ήταν μια μάνα που είχε τέσσερα παιδιά. Τα μεγάλωσε με τον άντρα της με κόπους και

Γεώργιος Βιζυηνός

θυσίες. Και ποτέ δε βαρυγκώμησε όσες δουλειές κι αν είχε, όσο κι αν κουραζότανε. Σα μεγαλώσανε κι ανοίξανε τα φτερά τα πάντρεψε ένα ένα και τα προίκισε με εύθυμη καρδιά. Και βρήκανε σπουδαίους συντρόφους και καζαντίσανε, κάμανε σπίτια και νοικοκυριά και γίνανε  μεγάλοι κα τρανοί.

Μα της γριάς, της μάνας των, της έδωκεν η μοίρα άσκημη ευχή. Πέθανε ο γέρος της κι απόμεινε μόνη στον κόσμο. Όσο τηνε βαστούσανε τα πόδια της πορευότανε και δεν ξέπεφτε στην ανάγκη των παιδιών της. Μα λίγο λίγο μέρα με τη μέρα κατάπεσε άρρωστη στο κρεβάτι. Την έζωσαν οι θέρμες και δεν είχε έναν άνθρωπο να της φτιάξει ένα τσάι. Έτσι παρακάλεσε ένα σπλαχνικό γείτονα να μηνύσει στα παιδιά της να έρθουν να τη δουν.

-«Πάνε να πεις του γιόκα μου να’ ρθει να με κοιτάξει γιατί δε μπορώ». Εκείνος επήγε και τον βρήκε κι έβαζε ξύλα και σύρματα κι έφραζε τ’ αμπέλι του. Του είπε την παραγγελιά κι εγύρισε άπραγος.

-«Είπε ότι φράζει τ’ αμπέλι του και δεν έχει καιρό» Κι η μάνα του τον καταράστηκε, φυτρώσανε οι βάτοι πάνω στο κορμί του κι ο κακογιός εγίνηκε σκαντζόχοιρος. Άφησε πίσω του τ’ αμπέλια, τα σπίτια, όλα του τα καλά κι επήρε τα βουνά να ζει με τ’ αγρίμια.

Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα (2)

Ο Ζέβρας
Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα

του Σ.Π.Παπασηφάκη

Ήταν ένα μικρό ελεφαντάκι. Στρουμπουλό, σκανταλιάρικο κι ατίθασο. Η μητέρα του, η Σάγια, μια τεράστια ελεφαντίνα, όλο το μάλωνε. Ο πατέρας του, ο Τίτος, ρεμπέλευε όλη τη μέρα μαζί με τους φίλους του στις όχθες της λίμνης κι ούτε νοιαζόταν καθόλου για το μικρό. Αυτό πάσχιζε να σταθεί όρθιο με τα μικρά αδύναμα ποδαράκια του. Είχε μία ιδιομορφία σε σχέση με τα άλλα ελεφαντάκια αλλά και με τη μαμά του ακόμη. Ήταν γκρι σαν όλα, αλλά είχε τρεις πολύχρωμες λουρίδες που ξεκινούσαν από τα αυτιά πάνω από τη ράχη και κατέληγαν στην κοιλιά του. Τη Σάγια δεν την πολυένοιαζε, εκείνη άλλωστε μόνο στα μάτια το κοιτούσε, αυτό όμως στενοχωριόταν γιατί τα άλλα μικρά δεν του έδιναν σημασία, γελούσαν μαζί του και όλο τον πείραζαν.

Όταν βγήκε για πρώτη φορά στο φως και τρεκλίζοντας στήθηκε όρθιο είδαν τις πολύχρωμες λουρίδες και άρχισαν να γελούν. Ένα μικρό μάλιστα φώναξε: «σα ζέβρα δεν είναι;» κι από τότε λίγο λίγο του το κόλλησαν και του έμεινε. Ο Ζέβρας.

Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα

Οι τρεις ευχές - ριζώνουν και τα λόγια[i]

Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα

Του Σ.Π.Παπασηφάκη

τα παλιά τα χρόνια υπήρχε ένα βασίλειο. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα ήταν πολύ ευτυχισμένοι. Και η ευτυχία τους αυτή ολοκληρώθηκε όταν ο αρχίατρος της αυλής ανακοίνωσε το ευχάριστο νέο ότι η βασίλισσα είναι έγκυος. Από εκείνη την ημέρα αυτό ήταν το μοναδικό θέμα συζήτησης. Πότε θα έρθει ο διάδοχος. Ένα βασιλικό ζεύγος δε μπορεί ποτέ να κάνει κορίτσι. Πρέπει οπωσδήποτε η βασίλισσα να γεννήσει αγόρι. Ποιος θα φορέσει το χρυσό στέμμα όταν πλέον ο βασιλιάς θα έχει γεράσει; Ποιος θα οδηγήσει το στρατό σε περιφανείς νίκες; Για ποιον τα κορίτσια θα ξεστραβώνονται να κεντούν τα προικιά τους; Για ποιον τέλος θα βάζουν κουφέτα κάτω από το μαξιλάρι τους με την ελπίδα να δεηθεί να περάσει για λίγο από τα όνειρά τους;

Από την άλλη μέρα πυρετός δραστηριοτήτων στο παλάτι. Ήρθαν οι μεγαλύτεροι αρχιτέκτονες και μηχανικοί και άρχισαν να ετοιμάζουν τα πριγκιπικά διαμερίσματα. Έπρεπε όλα να είναι έτοιμα στην ώρα τους. Ο βασιλιάς έδινε χαρούμενος εντολές και η βασίλισσα πρόσεχε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Και βέβαια κυριαρχούσε παντού το γαλάζιο. Στο ταβάνι είχαν σχεδιαστεί όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού, οι κουρτίνες, μεταξένιες, έπεφταν κάτω βαριές, τα έπιπλα έλαμπαν λουστραρισμένα και η κούνια ήταν από έβενο. Η βασίλισσα περνούσε όλη την ημέρα εκεί επιστατώντας και ο βασιλιάς έτριβε τα γένια του ευχαριστημένος.

Παραμύθι. Πολιτιστική κληρονομιά

Τα όνειρα,

όνειρο τα κληρονομεί

κι ο άνθρωπος

κανένα.

Πρέπει να εκτιμήσουμε το παραμύθι. Το παραμύθι δεν είναι ένα κείμενο που κοιμάται πάνω σ’ ένα χιονένιο χαρτί. Είναι ένα καρουζέλ που κλωθογυρίζει στη φαντασία θρεμμένο απ’ τα όνειρά μας. Είναι η κληρονομιά των προγόνων μας που πρέπει να την επωμισθούμε, να τη μεταφέρουμε στο χρόνο που μας αναλογεί και να την παραδώσουμε στίλβουσα   σ’ αυτούς που έρχονται…

Οι άνθρωποι κάποιου χωριού λιμοκτονούσαν. Οι σοδειές τους δεν πήγαιναν καθόλου καλά και ήταν πολύ λυπημένοι. Μίλησαν λοιπόν σ’ ένα σοφό ο οποίος τους συγκέντρωσε και τους πήγε στο δάσος. Εκεί τους είπε να μαζέψουν ξύλα και τους έδειξε πως ν’ ανάψουν φωτιά. Έπειτα τους έμαθε να τραγουδάνε ένα τραγούδι γύρω από τη φωτιά και μια προσευχή που θα έπρεπε να τη λένε όλοι μαζί. Και σαν από θαύμα οι σοδειές τους τα επόμενα χρόνια ήταν καλές και το χαμόγελο επέστρεψε στα χείλη τους.

Πέρασαν χρόνια,  οι σοδειές των χωρικών ήταν πάλι φτωχές και οι άνθρωποι βρίσκονταν σε απόγνωση. Ο εγγονός του σοφού πήγε τους ανθρώπους στο δάσος, βρήκαν ξύλα, άναψαν τη φωτιά και είπαν μόνο το τραγούδι. Δε μπορούσε να θυμηθεί την προσευχή. Σαν από θαύμα όμως οι σοδειές ήταν καλές.

Πολλά χρόνια πέρασαν και οι σοδειές ήταν φτωχές και πάλι. Ο δισέγγονος του σοφού πήγε τους ανθρώπους στο δάσος, βρήκαν ξύλα και άναψαν τη φωτιά, αλλά δε μπορούσε να θυμηθεί το τραγούδι ή την προσευχή. Όμως και πάλι σαν από θαύμα οι σοδειές ήταν καλές.

Όταν πολλά πολλά χρόνια μετά οι σοδειές ήταν φτωχές και πάλι, ο δισδισέγγονος του σοφού μάζεψε τους ανθρώπους, τους πήγε στο δάσος μα ούτε το τραγούδι ήξερε, ούτε την προσευχή μήτε καν τη φωτιά ν’ ανάψει.

Σ.Π.Παπασηφάκης

Την ιστορία  αυτή τη μεταφέρω όπως τη θυμάμαι από μία ημερίδα που διοργάνωσε η Βιβλιοθήκη του Κολλεγίου Αθηνών με τίτλο  «Το Παραμύθι στη Βιβλιοθήκη και στο σχολείο» τον Ιανουάριο του 1998. Την αφηγήθηκε στην εισήγησή του με τίτλο «Storing stories and sharing dreams» ο Chris Bostock ένας σπουδαίος παραμυθάς από την Αγγλία.