Εφημερίδα το κυκλάμινο

 

Το κυκλάμινο

Για πρώτη φορά μπήκα στο σχολείο της Μακρυμάλλης το Σεπτέμβρη του 85. Ήταν ένα όμορφο σχολείο σε περίοπτη θέση με θέα προς τη θάλασσα. Κατά γενική ομολογία όμως ήταν ένα παρατημένο σχολείο. Για θρανία είχε ακόμη εκείνα τα πράσινα γαϊδουρινά θρανία, με την πλάτη και το πάτωμα, λες και τα είχες πάρει από ταινία της Βουγιουκλάκη. Είχε όλη κι όλη μία ξύλινη καρέκλα με σπασμένο το ένα μπράτσο. Οι γονείς, όταν έρχονταν στο σχολείο, κάθονταν όρθιοι κι εγώ ντρεπόμουνα γι' αυτό. Το δημόσιο τότε είχε κόψει κοστούμι κι έδινε στα μονοθέσια δεκαοκτώ χιλιάδες δραχμές το εξάμηνο. Από τη δύσκολη θέση μας έβγαλε μια εφημερίδα: "το κυκλάμινο". Κάθε μήνα στην αρχή και αραιότερα αργότερα τυπωνόταν η εφημερίδα μας. Τα παιδιά μαζεύονταν το απόγευμα στο σχολείο, έπαιρναν τα

Η ζωή μετά το Me Too

 Η ζωή μετά το Me Too

Μπήκε στη ζωή μας ξαφνικά. Και καλά έκανε. Άνοιξε στόματα που έως τότε παρέμεναν σφαλιστά και προσπάθησε να θέσει σε κάθε έναν τα όρια που πρέπει να έχει. Με την πάροδο του χρόνου ακούμπησε και άλλες παραμέτρους  και, όπως σε πολλά άλλα πράγματα, ξεπέρασε τα όρια στα οποία έπρεπε να σταματήσει.

Ήμουν σε ένα δημοτικό σχολείο και αφηγούμουν ένα παραμύθι. Τα παιδιά κάθονταν σε καρέκλες και στις άκρες και πίσω ήταν οι δασκάλες. Δάσκαλος δεν υπήρχε ούτε για δείγμα, αφού πλέον είναι είδος προς εξαφάνιση. Σε κάποια στιγμή της αφήγησης, εν τη ρύμη του λόγου, λέω επί λέξει: «σκέφτηκε να το πει στη γυναίκα του, αλλά το να πεις ένα μυστικό σε μια γυναίκα, είναι σαν να αφήνεις ένα φτερό στον άνεμο». Μια δασκάλα, που καθόταν στην άκρη, πολύ κοντά σε μένα, στραβομουτσούνιασε, έδειξε μία έντονη δυσαρέσκεια, η οποία πέρασε μέσα μου και με κατέτρεχε μέχρι το πέρας της αφήγησης.

Ξαναδιαβάζοντας Παπαδιαμάντη

 

Ξαναδιαβάζοντας Παπαδιαμάντη

Παλιά θυμάμαι διάβαζα πολύ. Φοιτητής, είχα καθαρίσει τη Βασική Βιβλιοθήκη «Αετού» του Ζαχαρόπουλου, σαράντα οκτώ τόμους, πεντακόσιοι Έλληνες συγγραφείς με τα κυριότερα έργα τους.

Ερχότανε η μάνα μου, ήμουνα ο τελευταίος από τους τρεις γιους που είχε απομείνει στο σπίτι και μου έπαιρνε το βιβλίο που είχα παρατήσει πάνω στο στήθος μου ανοιχτό.

Τότε είχα μια μικρή βιβλιοθήκη, τώρα έχει πνιγεί ένα δωμάτιο στα βιβλία. Έχει αρχίσει μια διαρροή προς τη Θεσσαλονίκη. Παίρνει όποιο βιβλίο θέλει η Νίνα μου και είναι κρυφή η χαρά μου σα να είμαι ο λαμβάνων και όχι ο δίδων.

Συνταξιούχος τώρα πια δε διαβάζω ότι να’ ναι, παρά το ότι έχω άπλετο χρόνο. Επιστρέφω τακτικά σε παλιές τινές αγάπες, σα να εκπληρώνω κάποιο τάμα. Έτσι, κάθε Χριστούγεννα επανέρχομαι στον Παπαδιαμάντη. Μπορεί να έχω και τρεις φορές κάποια από τα

«Το Ραχάτι» - Αφήγηση παραμυθιών

Παραδοσιακό Καφενείο

«Το Ραχάτι»

Τι Συμβαίνει όταν ένας …φοβερός και τρομερός ράφτης, 

αποφασίζει να δείξει σε όλο τον κόσμο την αξία του….

Και όταν ο γερο-χρόνος αποφασίζει 

να παρατείνει τη θητεία του, για ένα ακόμη χρόνο 

γιατί …αισθάνεται νέος…

 
Το Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2025, στο Παραδοσιακό Καφενείο, «το Ραχάτι», στη Μακρυμάλλη, στις 6 το απόγευμα, θα παρουσιάσουμε δύο παραμύθια για τους μικρούς και μεγάλους μας φίλους.
Συγκεκριμένα θα παρουσιάσουμε το παραμύθι των αδελφών Γκριμ, «Με ένα χτύπημα, εφτά» σε ελεύθερη διασκευή του αφηγητή. Επίσης θα παρουσιάσουμε και ένα πρωτοχρονιάτικο παραμύθι του Σ.Π.Παπασηφάκη, με τίτλο: «Ο γερο-χρόνος ο στριμμένος».
Και τα δύο παραμύθια θα συνοδεύονται από προβολή διαφανειών και θα επενδυθούν μουσικά όπου απαιτείται.

Αφήγηση: Σ.Π.Παπασηφάκης
Προβολή διαφανειών – Μουσική: Ελένη Λύρα
 
Παραδοσιακό Καφενείο «Το Ραχάτι»
Μαρία Γκάνη – Δημήτρης Ρούσσος
Μακρυμάλλη Ψαχνών

Σ.Π.Π.

 

Αφήγηση παραμυθιού

Την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου, στις 6 το απόγευμα θα αφηγηθούμε στο 2ο Νηπιαγωγείο Ψαχνών το παραμύθι των Αδελφών Γκριμ «Η Σταχτοπούτα»

Σ.Π.Παπασηφάκης

Αφήγηση παραμυθιού - αδελφοί Γκριμ «Η Σταχτοπούτα»