Μπουγελώματα

Μπουγελώματα

Αυτό γινότανε από παλιά. Συμμετείχε και η γυναίκα μου και αργότερα και η Νίνα μου. Κάθε καλοκαίρι, άλλες φορές οργανωμένα και άλλες τυχαία, παίζαμε μπουγέλα στην πιλοτή και στον κήπο του σπιτιού μου αποχαιρετώντας το καλοκαίρι που έφευγε.  Συμμετείχαν ανίψια δικά μου και της γυναίκας μου, αλλά και μαθητές μου από το σχολείο. Γινότανε το έλα να δεις.

Ακόμη και τώρα όμως που είμαι πλέον συνταξιούχος, επειδή πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και ύστερα το χούι, διοργανώνω ημέρες μπουγελώματος λίγο πριν ξεκινήσουνε τα σχολεία και τα παιδιά αποχαιρετήσουνε την ελευθερία και την ανεμελιά του καλοκαιριού. Δεν χρειάζονται πολλά. Απλά τους το υπόσχομαι στην αρχή του καλοκαιριού κι αυτά με ρωτάνε κάθε μέρα πότε θα γίνει, μέχρι να μου φύγει η τεμπελιά και να δραστηριοποιηθώ.

Γυναίκες γύρω στα πενήντα

 Γυναίκες γύρω στα πενήντα

Πιο πολύ απ’ όλους τους άντρες αρέσουνε οι μηχανόβιοι στις γυναίκες. Γιατί είναι οι σύγχρονοι αναβάτες. Γιατί τολμούν. Γιατί παίζουνε τη ζωή τους στα ζάρια. Δεν είναι συμβιβασμένοι. Δεν φτιάχνονται, έρχονται πρωτόγονα ωραίοι.

Οι γυναίκες τους λατρεύουν. Δεν τις παρακαλάνε. Τις σέρνουν. Κι αυτές τρέχουν στο κατόπι τους, γοητευμένες από το πρωτόγονο, το απροσδόκητο, το άγνωστο, γι’ αυτό που δε θα ζήσουν άτονα για μια ζωή, αλλά έντονα σήμερα.

Ώσπου να περάσουν τα πενήντα. Να γίνουν κι αυτές μεσόκοπες. Συμβιβασμένες. Όταν κάποια απ’ αυτές, πλένει τα βραδινά πιάτα κι ακούει το θόρυβο της μηχανής που σκίζει το δρόμο, αυτή τη βραχνή, βάρβαρη εισβολή του ήχου, τρέχει να δει. Χτυπά τα γόνατά της στα έπιπλα που βρίσκονται στο διάβα της. Από το χάσμα της κουρτίνας βλέπει το αποτύπωμα της μηχανής και το σώμα του αναβάτη να σβήνει μέσα στη νύχτα. Ένα σώμα κατά βάση νεανικό κι ωραίο.

Ύστερα απ’ ώρα, γυρίζει αργά στην κουζίνα, παίρνει το wettex και περνάει τον πάγκο, έτσι, σα να τον χαϊδεύει, πριν πάει μέσα σ’ ένα κομμάτι σφιχτή λάσπη που ροχαλίζει…

Σ.Π.Παπασηφάκης

 

Σύζυγος και νοσοκόμα

 Σύζυγος και νοσοκόμα

Την πήρε μικρή. Δεκαεφτά χρόνια της έριχνε. Υπολόγιζε, πέραν των άλλων και στις υπηρεσίες

νοσοκόμας που, στα πίσω πίσω, θα του προσέφερε. Επένδυσε σ’ αυτές. Εκείνη δεν πέρασε καλά στα χέρια του. Δεν έκανε παιδί, όχι γιατί δε μπορούσε, αλλά γιατί δεν της το επέτρεψε. Αυτός είχε ήδη μια κόρη από τον πρώτο του γάμο και θεωρούσε ότι επιτέλεσε το καθήκον του, ως αναφορά τη διαιώνιση του είδους. Εκείνη το έφερε βαρέως πάντως, το ότι δεν έγινε μητέρα και το άφηνε να διαφεύγει μαζί με έναν αναστεναγμό. Ήθελε, όπως οι περισσότερες γυναίκες, να λειτουργήσει αυτή η θεία διαδικασία μέσα της.

Αλί σ' αυτόν που φεύγει

 

Αλί σ’ αυτόν που φεύγει

Είκοσι αλεπούδες

με είκοσι λύκους συνοδειά

ποιο θα τα ναι το κέρδος τάχα

να πιάσουν έναν άνθρωπο μονάχα.

Χαλίλ Γκιμπράν, Άμμος και Αφρός,

                                                                                                Εκδ. Μπουκουμάνη σελ 63[i]

Το επεισόδιο στο Άργος έληξε. Ο εικοσάχρονος Θοδωρής μας εγκατέλειψε. Πήγε να ζήσει σ’ έναν άλλο
τόπο, όπου η εκεί πολιτεία μπορεί να προστατεύει καλύτερα τα παιδιά της.

Το περιστατικό έχει αναλυθεί αρκετά. Έλαβαν τον κόπο να το κάνουν οι τηλεοπτικές εκπομπές που ασχολούνται με τέτοιου είδους θέματα, μετατρέποντάς τα σε θεάματα. Αφού τρίψουν τα χέρια  που τους έπεσε ως μάννα εξ ουρανού μια τέτοια είδηση, θα αμολήσουν τους φουκαράδες τους συνεργάτες τους, θα πάρουν συνέντευξη από όποιον βρουν μπροστά τους, θα φτιάξουν στο στούντιο τρισδιάστατα γραφικά με την περιπετειώδη καταδίωξη και θα μετρήσουν ενδελεχώς τους κάλυκες που έπεσαν κάτω και τα σημάδια από τις σφαίρες στον τοίχο. Ύστερα ο παρουσιαστής της εκπομπής θα φωνάξει τους απόστρατους αστυνομικούς να εκφέρουν τη γνώμη τους, αλλά και ένα καθηγητή εγκληματολογίας από κάποιο πανεπιστήμιο. Την πρώτη μέρα της τηλεοπτικής δίκης θα κλείσει εκείνη η γλυκούλα η Δημογλίδου, η οποία δείχνει ότι προσπαθεί να κρατήσει ισορροπία, ανάμεσα σ’ αυτό που επιθυμεί η καρδιά της  και σ’ αυτό που επιβάλλει η θέση της.

Πετάξτε τα smartphones 4

 

Πετάξτε τα smartphone’s 4

Η κάθε γέννα δράκοντα

Γέννα Αι Γιώργη θε να δώσει

Να’ ρθει με την αράδα του

Το δράκο να σκοτώσει.

Χαλίλ Γκιμπράν

 

Το καράβι είχε βγει από το λιμάνι στο ανοιχτό πέλαγος. Άνοιξε ταχύτητα κι ένα αφρισμένο ποτάμι εμφανίστηκε στο κατόπι του. Πολύ όμορφο καράβι, από αυτά της LEVANTE, αρκετά μεγάλο για τη διαδρομή την οποία έκανε, όμορφα διαρρυθμισμένο με μεγάλους και άνετους καναπέδες μέσα κι έξω.

Η καλοκαιρινή περίοδος είχε μεν ξεκινήσει, αλλά δεν ήτανε στη φούρια της. Ιούνιος μήνας, τα σχολεία μόλις κλείσανε και οι οικογένειες δεν είχαν ακόμη κάνει τον προγραμματισμό των θερινών διακοπών.

Είχα αράξει σε μια γωνία, κουρασμένος από την πολύωρη οδήγηση και παρακολουθούσα τους συνταξιδιώτες μου. Αγόραζα. Στο μεγάλο κύκλο γύρω μου, όπως τον ορίζει ο Στανισλάφσκι στο θέατρο.  Αν υποθέσουμε ότι όλοι κι όλοι οι οριζόμενοι συνταξιδιώτες ήταν τριάντα κι αν αφαιρέσουμε τους τρεις που κοιμότανε, μας απομένουν ας πούμε είκοσι εφτά. Λοιπόν οι είκοσι έξι είχαν ένα κινητό στο χέρι, το οποίο φέγγιζε μέσα στη μούρη τους κι ο εικοστός έβδομος κρατούσε ένα βιβλίο!  Δεν τολμώ να βάλω ποσοστά στα νούμερα αυτά, γιατί η διαφορά είναι συντριπτική. Βλέπω όμως ότι η κατηφόρα που έχουμε πάρει είναι τέτοια, που ο γκρεμός μας κλείνει το μάτι και μυρίζουμε το φλισκούνι στο βάθος.

Ιατρός Ράμπο

 Ιατρός Ράμπο

Έντονα απασχόλησε τα ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες η είδηση, σύμφωνα με την οποία, ένας ομογενής οδοντίατρος, πήρε το νόμο στα χέρια του και ξυλοκόπησε άγρια δύο Αιγύπτιους μετανάστες.

Η πρώτη είδηση έλεγε ότι ειδοποιήθηκε από τη γυναίκα του, ότι οι δύο ξένοι φωτογράφιζαν ή βιντεοσκοπούσαν για ώρα το σπίτι του και έκαναν προεργασία για το ρεσάλτο που κατά τη γνώμη τους θα ακολουθούσε. Έτσι πήρε ένα ρόπαλο στο χέρι και ως νέος Ράμπο, τιμώρησε τους δύο αυθάδεις. Τους τιμώρησε πριν κάνουν οτιδήποτε. Προληπτικά. Τους τιμώρησε έξω από το χώρο του σπιτιού του. Τους κυνήγησε και τους τιμώρησε. Και όλα αυτά σπρώχνοντας την υποψία μέχρι να την κάνει βεβαιότητα.

Οι τρεις Ιεράρχες

Οι Τρεις Ιεράρχες

του Σ.Π.Παπασηφάκη 

Την παραμονή των Τριών Ιεραρχών, ο δάσκαλος ενημέρωσε τους μαθητές της τάξης, ότι την άλλη μέρα δεν θα κάνουν κανονικά μάθημα. Θα πάνε στην εκκλησία, ύστερα θα γυρίσουν για λίγο στο σχολείο και έπειτα θα σχολάσουν. Τους παρακάλεσε μόνο να γράψει ο καθένας πέντε σειρές για τους τρεις αυτούς αγίους και να τα συζητήσουν την άλλη μέρα, μετά τη λειτουργία στην τάξη.

Οι μαθητές όμως θεώρησαν πολύ βαρύ το φορτίο και άρχισαν να φωνάζουν. Ο δάσκαλος, άφησε για λίγο να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση και ύστερα τους είπε: «Εντάξει, μη γράψετε τίποτε. Αύριο μετά τη λειτουργία θα κάνουμε τα μαθήματα της ημέρας. Και έβαλε κανονικά γλώσσα, μαθηματικά και ιστορία.

Στην τάξη επικράτησε βουβαμάρα και κατήφεια. Όταν άρχισαν στο σχόλασμα να μαζεύουν τα πράγματά τους, ο δάσκαλος τους είπε: «Εντάξει, αύριο μη φέρετε τσάντες, γράψτε μόνο πέντε σειρές ο καθένας για τους Τρεις Ιεράρχες να τα διαβάσουμε στην τάξη και ύστερα θα σχολάσετε».

Οι μαθητές χειροκρότησαν όρθιοι και έφυγαν όλοι χαρούμενοι, που είχαν να κάνουν τόσα λίγα πράγματα για αύριο!