Αλί σ' αυτόν που φεύγει

 

Αλί σ’ αυτόν που φεύγει

Είκοσι αλεπούδες

με είκοσι λύκους συνοδειά

ποιο θα τα ναι το κέρδος τάχα

να πιάσουν έναν άνθρωπο μονάχα.

Χαλίλ Γκιμπράν, Άμμος και Αφρός,

                                                                                                Εκδ. Μπουκουμάνη σελ 63[i]

Το επεισόδιο στο Άργος έληξε. Ο εικοσάχρονος Θοδωρής μας εγκατέλειψε. Πήγε να ζήσει σ’ έναν άλλο
τόπο, όπου η εκεί πολιτεία μπορεί να προστατεύει καλύτερα τα παιδιά της.

Το περιστατικό έχει αναλυθεί αρκετά. Έλαβαν τον κόπο να το κάνουν οι τηλεοπτικές εκπομπές που ασχολούνται με τέτοιου είδους θέματα, μετατρέποντάς τα σε θεάματα. Αφού τρίψουν τα χέρια  που τους έπεσε ως μάννα εξ ουρανού μια τέτοια είδηση, θα αμολήσουν τους φουκαράδες τους συνεργάτες τους, θα πάρουν συνέντευξη από όποιον βρουν μπροστά τους, θα φτιάξουν στο στούντιο τρισδιάστατα γραφικά με την περιπετειώδη καταδίωξη και θα μετρήσουν ενδελεχώς τους κάλυκες που έπεσαν κάτω και τα σημάδια από τις σφαίρες στον τοίχο. Ύστερα ο παρουσιαστής της εκπομπής θα φωνάξει τους απόστρατους αστυνομικούς να εκφέρουν τη γνώμη τους, αλλά και ένα καθηγητή εγκληματολογίας από κάποιο πανεπιστήμιο. Την πρώτη μέρα της τηλεοπτικής δίκης θα κλείσει εκείνη η γλυκούλα η Δημογλίδου, η οποία δείχνει ότι προσπαθεί να κρατήσει ισορροπία, ανάμεσα σ’ αυτό που επιθυμεί η καρδιά της  και σ’ αυτό που επιβάλλει η θέση της.

Πετάξτε τα smartphones 4

 

Πετάξτε τα smartphone’s 4

Η κάθε γέννα δράκοντα

Γέννα Αι Γιώργη θε να δώσει

Να’ ρθει με την αράδα του

Το δράκο να σκοτώσει.

Χαλίλ Γκιμπράν

 

Το καράβι είχε βγει από το λιμάνι στο ανοιχτό πέλαγος. Άνοιξε ταχύτητα κι ένα αφρισμένο ποτάμι εμφανίστηκε στο κατόπι του. Πολύ όμορφο καράβι, από αυτά της LEVANTE, αρκετά μεγάλο για τη διαδρομή την οποία έκανε, όμορφα διαρρυθμισμένο με μεγάλους και άνετους καναπέδες μέσα κι έξω.

Η καλοκαιρινή περίοδος είχε μεν ξεκινήσει, αλλά δεν ήτανε στη φούρια της. Ιούνιος μήνας, τα σχολεία μόλις κλείσανε και οι οικογένειες δεν είχαν ακόμη κάνει τον προγραμματισμό των θερινών διακοπών.

Είχα αράξει σε μια γωνία, κουρασμένος από την πολύωρη οδήγηση και παρακολουθούσα τους συνταξιδιώτες μου. Αγόραζα. Στο μεγάλο κύκλο γύρω μου, όπως τον ορίζει ο Στανισλάφσκι στο θέατρο.  Αν υποθέσουμε ότι όλοι κι όλοι οι οριζόμενοι συνταξιδιώτες ήταν τριάντα κι αν αφαιρέσουμε τους τρεις που κοιμότανε, μας απομένουν ας πούμε είκοσι εφτά. Λοιπόν οι είκοσι έξι είχαν ένα κινητό στο χέρι, το οποίο φέγγιζε μέσα στη μούρη τους κι ο εικοστός έβδομος κρατούσε ένα βιβλίο!  Δεν τολμώ να βάλω ποσοστά στα νούμερα αυτά, γιατί η διαφορά είναι συντριπτική. Βλέπω όμως ότι η κατηφόρα που έχουμε πάρει είναι τέτοια, που ο γκρεμός μας κλείνει το μάτι και μυρίζουμε το φλισκούνι στο βάθος.

Ιατρός Ράμπο

 Ιατρός Ράμπο

Έντονα απασχόλησε τα ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες η είδηση, σύμφωνα με την οποία, ένας ομογενής οδοντίατρος, πήρε το νόμο στα χέρια του και ξυλοκόπησε άγρια δύο Αιγύπτιους μετανάστες.

Η πρώτη είδηση έλεγε ότι ειδοποιήθηκε από τη γυναίκα του, ότι οι δύο ξένοι φωτογράφιζαν ή βιντεοσκοπούσαν για ώρα το σπίτι του και έκαναν προεργασία για το ρεσάλτο που κατά τη γνώμη τους θα ακολουθούσε. Έτσι πήρε ένα ρόπαλο στο χέρι και ως νέος Ράμπο, τιμώρησε τους δύο αυθάδεις. Τους τιμώρησε πριν κάνουν οτιδήποτε. Προληπτικά. Τους τιμώρησε έξω από το χώρο του σπιτιού του. Τους κυνήγησε και τους τιμώρησε. Και όλα αυτά σπρώχνοντας την υποψία μέχρι να την κάνει βεβαιότητα.

Οι τρεις Ιεράρχες

Οι Τρεις Ιεράρχες

του Σ.Π.Παπασηφάκη 

Την παραμονή των Τριών Ιεραρχών, ο δάσκαλος ενημέρωσε τους μαθητές της τάξης, ότι την άλλη μέρα δεν θα κάνουν κανονικά μάθημα. Θα πάνε στην εκκλησία, ύστερα θα γυρίσουν για λίγο στο σχολείο και έπειτα θα σχολάσουν. Τους παρακάλεσε μόνο να γράψει ο καθένας πέντε σειρές για τους τρεις αυτούς αγίους και να τα συζητήσουν την άλλη μέρα, μετά τη λειτουργία στην τάξη.

Οι μαθητές όμως θεώρησαν πολύ βαρύ το φορτίο και άρχισαν να φωνάζουν. Ο δάσκαλος, άφησε για λίγο να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση και ύστερα τους είπε: «Εντάξει, μη γράψετε τίποτε. Αύριο μετά τη λειτουργία θα κάνουμε τα μαθήματα της ημέρας. Και έβαλε κανονικά γλώσσα, μαθηματικά και ιστορία.

Στην τάξη επικράτησε βουβαμάρα και κατήφεια. Όταν άρχισαν στο σχόλασμα να μαζεύουν τα πράγματά τους, ο δάσκαλος τους είπε: «Εντάξει, αύριο μη φέρετε τσάντες, γράψτε μόνο πέντε σειρές ο καθένας για τους Τρεις Ιεράρχες να τα διαβάσουμε στην τάξη και ύστερα θα σχολάσετε».

Οι μαθητές χειροκρότησαν όρθιοι και έφυγαν όλοι χαρούμενοι, που είχαν να κάνουν τόσα λίγα πράγματα για αύριο!

Η γοητεία της αμαρτίας

Η γοητεία της αμαρτίας[i]
 

Άντον Τσέχωφ

Διασκευή από το ομώνυμο διήγημα

Σ.Π.Παπασηφάκης

 
Στην παλιά Ρωσία υπήρχε ένα μοναστήρι ξεκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο. Το πιο κοντινό χωριό ήταν σε απόσταση πάνω από εκατό βέρτσια. Έτσι πολύ σπάνια ερχόταν κάποιος επισκέπτης. Τίποτα δεν άλλαζε τη ρουτίνα του. Οι μέρες και οι νύχτες έμοιαζαν καταπληκτικά μεταξύ τους και οι καλόγεροι δούλευαν και προσεύχονταν, προσεύχονταν και δούλευαν.
Δεκάδες χρόνια κρατούσε αυτό. Εκτός από τα πουλιά και τα άγρια ζώα κανένα άλλο ζωντανό πλάσμα δεν φαινόταν ποτέ κοντά στο μοναστήρι. Ώσπου κάποια νύχτα χτύπησε την πόρτα ένας κάτοικος της πολιτείας, ένας αμαρτωλός.

Πες το με μια ιστορία

 

……Θα έχετε προσέξει ότι πολλές φορές μας ζητούν τα παιδιά να τους πούμε το ίδιο παραμύθι ξανά και ξανά. Αυτό συμβαίνει γιατί πολλές φορές τα παιδιά ταυτίζονται πότε με τον ένα και πότε με τον άλλον στο παραμύθι. Τη μια με την κοκκινοσκουφίτσα, την άλλη με τον κακό λύκο. Το κάθε παιδί το ενορχηστρώνει με το δικό του τρόπο. Τα παραμύθια, έχουν τόσες όψεις, όσες και τα μάτια που τα βλέπουν ή τα αυτιά που τα ακούνε.

 

Την Πέμπτη στις 18.30 το απόγευμα, στο 1^ο Δημοτικό Σχολείο Ψαχνών, θα προσπαθήσω να εξηγήσω, πώς μέσα από ιστορίες ή παραμύθια μπορούμε να εξηγήσουμε κάποια πράγματα στα παιδιά,  δίχως τη μετωπική διδασκαλία ή τη χρηστομάθεια.

 

Σ.Π.Παπασηφάκης

 

 

Το καναρινί αυτοκίνητο

Το καναρινί αυτοκίνητο

Η άνοιξη έσβηνε. Το καλοκαίρι μας έκλεινε το μάτι. Εκείνο τον καιρό, γύρω στα 85-86 τα
Βρυσάκια ήτανε το επίνειο των Ψαχνών. Εκεί έκαναν τα μπάνια τους τα Ψαχνά. Ύστερα ήρθαν τα εργοστάσια κι η θάλασσα καταστράφηκε ένα γύρω. Δε μίλησε κανείς γιατί, ιδιαίτερα στη ΛΑΡΚΟ, οι μισθοί ήτανε καλοί, οι κραυγές έγιναν ψίθυροι και ένα δάκτυλο σιωπής έκλεινε το στόμα.

Κάθε μέρα πηγαίναμε για μπάνιο με τη γυναίκα μου στα Πολιτικά. Μαζί μας παίρναμε την Ελενίτσα μου. Από τότε ήμασταν αυτοκόλλητοι. Σιγά σιγά όμως, μαζί με την Ελένη, μαζεύτηκαν και άλλοι μαθητές μου. Έτσι γίναμε στο σύνολο εννιά. Εφτά παιδιά, εγώ και η γυναίκα μου. Ήτανε η Ελένη με τον αδελφό της το Μήτσο, ο Γιάννης με τον Τάκη το Λύρα,η Αγγελική και η Κική με το Γιάννη το «Μαλαβάζο». Η Ελένη με τον Τάκη κάθονταν στο πορτμπαγκάζ και είχανε θέα προς τα πίσω. Πώς να