Το καναρινί αυτοκίνητο

Το καναρινί αυτοκίνητο

Η άνοιξη έσβηνε. Το καλοκαίρι μας έκλεινε το μάτι. Εκείνο τον καιρό, γύρω στα 85-86 τα
Βρυσάκια ήτανε το επίνειο των Ψαχνών. Εκεί έκαναν τα μπάνια τους τα Ψαχνά. Ύστερα ήρθαν τα εργοστάσια κι η θάλασσα καταστράφηκε ένα γύρω. Δε μίλησε κανείς γιατί, ιδιαίτερα στη ΛΑΡΚΟ, οι μισθοί ήτανε καλοί, οι κραυγές έγιναν ψίθυροι και ένα δάκτυλο σιωπής έκλεινε το στόμα.

Κάθε μέρα πηγαίναμε για μπάνιο με τη γυναίκα μου στα Πολιτικά. Μαζί μας παίρναμε την Ελενίτσα μου. Από τότε ήμασταν αυτοκόλλητοι. Σιγά σιγά όμως, μαζί με την Ελένη, μαζεύτηκαν και άλλοι μαθητές μου. Έτσι γίναμε στο σύνολο εννιά. Εφτά παιδιά, εγώ και η γυναίκα μου. Ήτανε η Ελένη με τον αδελφό της το Μήτσο, ο Γιάννης με τον Τάκη το Λύρα,η Αγγελική και η Κική με το Γιάννη το «Μαλαβάζο». Η Ελένη με τον Τάκη κάθονταν στο πορτμπαγκάζ και είχανε θέα προς τα πίσω. Πώς να

3ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΨΑΧΝΩΝ - Αφήγηση παραμυθιού

 3^ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΨΑΧΝΩΝ 

Τι συμβαίνει όταν ένας …φοβερός και τρομερός ράφτης,

αποφασίζει να δείξει σε όλο τον κόσμο την αξία του…. 

Την Πέμπτη 2 Απριλίου 2026, ημέρα που συμπίπτει με την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, μια εορτή που καθιερώθηκε από τη Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα το 1966, ημέρα των γενεθλίων του μεγάλου παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, στο 3^ο Δημοτικό Σχολείο Ψαχνών, στις 10.30 το πρωί, θα παρουσιάσουμε το παραμύθι των αδελφών Γκριμ, «Με ένα χτύπημα, εφτά» σε ελεύθερη διασκευή του αφηγητή. Το παραμύθι θα συνοδεύεται από προβολή διαφανειών και θα επενδυθεί μουσικά όπου απαιτείται.

Διασκευή - αφήγηση: Σ.Π.Παπασηφάκης
Προβολή διαφανειών – Μουσική: Ελένη Λύρα
 
3^ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΨΑΧΝΩΝ

Με ένα χτύπημα εφτά - Δημοτικό Σχολείο Καστέλλας

 Αδελφοί Γκριμ

«Με ένα χτύπημα εφτά»

Διασκευή – Αφήγηση: Σ.Π.Παπασηφάκης 

Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026  10.30 π.μ.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΣΤΕΛΛΑΣ

Την Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026, στις 10.30 το πρωί, στο Δημοτικό Σχολείο Καστέλλας, θα αφηγηθούμε σε διασκευή το παραμύθι των αδελφών Γκριμ: «Με ένα χτύπημα εφτά». Η αφήγηση έχει επενδυθεί μουσικά ενώ θα συνοδεύεται και από προβολή διαφανειών. Στις διαφάνειες και στη μουσική θα είναι η Ελένη Λύρα.

Σ.Π.Παπασηφάκης

«Στήθος μάρμαρο» - Νέο θεατρικό για την 25η Μαρτίου

 

Νέο θεατρικό για την 25^η Μαρτίου

Στο άλλο μου blog και στη διεύθυνση
  https://stpapasifakis.blogspot.com/2026/02/blog-post.html 

θα βρείτε ένα νέο θεατρικό, μία μονόπρακτη κωμωδία,  για τη γιορτή της 25^ης Μαρτίου. Πρόκειται για το θεατρικό «Στήθος μάρμαρο», για τη διασκευή του διηγήματος του Ιωάννη Κονδυλάκη «Ο Επικήδειος». Ελπίζω να ακολουθήσει την άκρως επιτυχημένη πορεία, της διασκευής που είχα κάνει στο παρελθόν, ενός ακόμη διηγήματος  του συγγραφέα, με τίτλο: «Το κακό συναπάντημα».

Σ.Π.Παπασηφάκης

Ναπολέων Λαπαθιώτη - Εαρινό

 

Εφημερίδα το κυκλάμινο

 

Το κυκλάμινο

Για πρώτη φορά μπήκα στο σχολείο της Μακρυμάλλης το Σεπτέμβρη του 85. Ήταν ένα όμορφο σχολείο σε περίοπτη θέση με θέα προς τη θάλασσα. Κατά γενική ομολογία όμως ήταν ένα παρατημένο σχολείο. Για θρανία είχε ακόμη εκείνα τα πράσινα γαϊδουρινά θρανία, με την πλάτη και το πάτωμα, λες και τα είχες πάρει από ταινία της Βουγιουκλάκη. Είχε όλη κι όλη μία ξύλινη καρέκλα με σπασμένο το ένα μπράτσο. Οι γονείς, όταν έρχονταν στο σχολείο, κάθονταν όρθιοι κι εγώ ντρεπόμουνα γι' αυτό. Το δημόσιο τότε είχε κόψει κοστούμι κι έδινε στα μονοθέσια δεκαοκτώ χιλιάδες δραχμές το εξάμηνο. Από τη δύσκολη θέση μας έβγαλε μια εφημερίδα: "το κυκλάμινο". Κάθε μήνα στην αρχή και αραιότερα αργότερα τυπωνόταν η εφημερίδα μας. Τα παιδιά μαζεύονταν το απόγευμα στο σχολείο, έπαιρναν τα

Η ζωή μετά το Me Too

 Η ζωή μετά το Me Too

Μπήκε στη ζωή μας ξαφνικά. Και καλά έκανε. Άνοιξε στόματα που έως τότε παρέμεναν σφαλιστά και προσπάθησε να θέσει σε κάθε έναν τα όρια που πρέπει να έχει. Με την πάροδο του χρόνου ακούμπησε και άλλες παραμέτρους  και, όπως σε πολλά άλλα πράγματα, ξεπέρασε τα όρια στα οποία έπρεπε να σταματήσει.

Ήμουν σε ένα δημοτικό σχολείο και αφηγούμουν ένα παραμύθι. Τα παιδιά κάθονταν σε καρέκλες και στις άκρες και πίσω ήταν οι δασκάλες. Δάσκαλος δεν υπήρχε ούτε για δείγμα, αφού πλέον είναι είδος προς εξαφάνιση. Σε κάποια στιγμή της αφήγησης, εν τη ρύμη του λόγου, λέω επί λέξει: «σκέφτηκε να το πει στη γυναίκα του, αλλά το να πεις ένα μυστικό σε μια γυναίκα, είναι σαν να αφήνεις ένα φτερό στον άνεμο». Μια δασκάλα, που καθόταν στην άκρη, πολύ κοντά σε μένα, στραβομουτσούνιασε, έδειξε μία έντονη δυσαρέσκεια, η οποία πέρασε μέσα μου και με κατέτρεχε μέχρι το πέρας της αφήγησης.