Μπαρμπα Πανώφ - Νέο θεατρικό -σκετς για τα Χριστούγεννα

Στο άλλο μου blog στη διεύθυνση https://stpapasifakis.blogspot.com/   αναρτήθηκε ένα νέο θεατρικό, ένα σκετς για τα Χριστούγεννα. Πρόκειται για τη διασκευή που έκανα στο παραμύθι του Ρούμπεν Σάιλλενς «Μια ξεχωριστή μέρα του μπαρμπα Πανώφ». Για τη διασκευή χρησιμοποιήθηκε η μεταγραφή που έχει κάνει στο παραμύθι ο Λέων Τολστόι.
 
«Μπαρμπα Πανώφ»
Διασκευή Σ.Π.Παπασηφάκης
στη διεύθυνση:
https://stpapasifakis.blogspot.com/
 

 

 

Υπολογιστές για σχολεία

Ένας φίλος, ο Κυριάκος Σασάνης,  που έχει λογιστικό γραφείο στη Χαλκίδα, άλλαξε  κάποιους υπολογιστές του γραφείου του. Γνωρίζοντας την παλαιότερη ενασχόλησή μου με την Πρωτοβάθμια Επιτροπή του Δήμου, μου τους έφερε. Είναι δύο κεντρικές μονάδες της HP (πύργοι). Πρόκειται για i5 (δεύτερης γενιάς)  στα 3,3GHz,  με 4GB RAM και  σκληρό δίσκο  SSD SAMSUNG 250GB. Τους καθάρισα και εγκατέστησα από την αρχή WINDOWS 10 HOME, αλλά και κάποια βασικά προγράμματα. (adobe reader, vlc media player και libre office) Υπάρχει η δυνατότητα να τοποθετηθεί ένας ακόμη σκληρός δίσκος 160 GB αλλά να δοθούν και οθόνες, μία 17” και μία 19”.

Αν κάποιο Δημοτικό, Νηπιαγωγείο ή κάποια δομή του Δήμου, τους ΕΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ να επικοινωνήσει μαζί μου.

Σ.Π.Παπασηφάκης

Γεώργιος Γκαλούφας (Ο Ψαράς)

Γεώργιος Γκαλούφας (Ο Ψαράς)

Πηγαίνοντας την καθημερινή μου βόλτα, είδα ένα κηδειόχαρτο. Συνήθως δεν δίνω πολύ σημασία, αλλά τα γράμματα ήταν μεγάλα και ο δρόμος στενός, οπότε θέλοντας και μη έκανα την ανάγνωση. Γεώργιος Γκαλούφας ετών 91. Πιο πολύ γνωστός, όπως συμβαίνει στην περιοχή μας, αλλά και αλλού, ήταν με το παρατσούκλι του. Ο Ψαράς. Ήταν γνωστός σε όλα τα πέριξ, γιατί ήταν αστείος, καλοκάγαθος άνθρωπος και πολύ ευχάριστος στην παρέα.

Θυμάμαι μια φορά σε προεκλογική περίοδο, στις δημοτικές εκλογές, είχε μαζευτεί κόσμος στην ταβέρνα της Θοδώρας στη Μακρυμάλλη.  Θα μιλούσε ο Γιάννης ο Μπουροδήμος. Μπορεί να κάνω λάθος και να ήταν και ο Ψαθάς, αλλά νομίζω ότι ήταν ο Γιάννης. Αφού λοιπόν ο ομιλητής είπε ότι είχε να πει, ζήτησε το λόγο ο Ψαράς να θέσει ένα ερώτημα. Πήρε ένα πολύ σοβαρό ύφος, δυσανάλογο με το χαρακτήρα του και λέει:

- «Είναι αλήθεια κύριε δήμαρχε, ότι θα μετεγκατασταθεί το νεκροταφείο από τα Ψαχνά;»

«Ναι», του λέει ο υποψήφιος δήμαρχος, «είναι κάτι που το συζητάμε, αλλά γιατί ρωτάτε;»

«Γιατί εκεί που είναι σήμερα, βλέπουμε και καμιά χήρα μέσα μέσα, άμα φύγει από κει τι θα βλέπουμε;»

Η ατμόσφαιρα με μιας γέμισε χάχανα και έγινε ευχάριστη. Το γέλιο μακραίνει τη ζωή, έτσι τουλάχιστον λένε οι επιστήμονες. Αυτό βέβαια το ξέρουνε καλύτερα, -γιατί είναι δευτέρα φύσις τους- και κάποιοι αγνοί άνθρωποι, όπως ο Ψαράς. Ο κατά κόσμον Γεώργιος Γκαλούφας! 

Σ.Π.Παπασηφάκης

Θα μου τη δώσεις για θα την κλέψω

 Θα μου τη δώσεις για θα την κλέψω

Γύρω στο 1984 ένας εξάδελφός μου στο Ρέθυμνο, αγάπησε μία κοπελιά που ήτανε ακόμη μαθήτρια λυκείου. Ο πατέρας της όταν το έμαθε εναντιώθηκε πλήρως και με το δίκιο του. Η κοπελιά ήτανε πολύ μικρή. Αφού μια μέρα που συναντήθηκε στο δρόμο με τον επίδοξο γαμπρό, κοντέψανε να πιαστούνε στα χέρια.

Μα μια ισπανική παροιμία, που μνημονεύεται στον Κίτρινο Φάκελο του Καραγάτση, λέει ότι ο άντρας είναι από φωτιά, η γυναίκα από ίσκα και ο διάολος φυσάει. Και ο διάολος εφύσηξε, η ίσκα έδωσε τη σπίθα και το πράμα επήρε το δρόμο του. Άμα δύο άνθρωποι αγαπιούνται, τίποτα δεν τους σταματά. Κι αφού είδανε ότι με τις ευλογίες των γονιών τίποτα δεν γίνεται, αποφασίσανε να αφήσουνε κατά μέρος τις ευλογίες και να κλεφτούνε.

Επισκέπτες στο blog

 

Μπουγελώματα

Μπουγελώματα

Αυτό γινότανε από παλιά. Συμμετείχε και η γυναίκα μου και αργότερα και η Νίνα μου. Κάθε καλοκαίρι, άλλες φορές οργανωμένα και άλλες τυχαία, παίζαμε μπουγέλα στην πιλοτή και στον κήπο του σπιτιού μου αποχαιρετώντας το καλοκαίρι που έφευγε.  Συμμετείχαν ανίψια δικά μου και της γυναίκας μου, αλλά και μαθητές μου από το σχολείο. Γινότανε το έλα να δεις.

Ακόμη και τώρα όμως που είμαι πλέον συνταξιούχος, επειδή πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και ύστερα το χούι, διοργανώνω ημέρες μπουγελώματος λίγο πριν ξεκινήσουνε τα σχολεία και τα παιδιά αποχαιρετήσουνε την ελευθερία και την ανεμελιά του καλοκαιριού. Δεν χρειάζονται πολλά. Απλά τους το υπόσχομαι στην αρχή του καλοκαιριού κι αυτά με ρωτάνε κάθε μέρα πότε θα γίνει, μέχρι να μου φύγει η τεμπελιά και να δραστηριοποιηθώ.

Γυναίκες γύρω στα πενήντα

 Γυναίκες γύρω στα πενήντα

Πιο πολύ απ’ όλους τους άντρες αρέσουνε οι μηχανόβιοι στις γυναίκες. Γιατί είναι οι σύγχρονοι αναβάτες. Γιατί τολμούν. Γιατί παίζουνε τη ζωή τους στα ζάρια. Δεν είναι συμβιβασμένοι. Δεν φτιάχνονται, έρχονται πρωτόγονα ωραίοι.

Οι γυναίκες τους λατρεύουν. Δεν τις παρακαλάνε. Τις σέρνουν. Κι αυτές τρέχουν στο κατόπι τους, γοητευμένες από το πρωτόγονο, το απροσδόκητο, το άγνωστο, γι’ αυτό που δε θα ζήσουν άτονα για μια ζωή, αλλά έντονα σήμερα.

Ώσπου να περάσουν τα πενήντα. Να γίνουν κι αυτές μεσόκοπες. Συμβιβασμένες. Όταν κάποια απ’ αυτές, πλένει τα βραδινά πιάτα κι ακούει το θόρυβο της μηχανής που σκίζει το δρόμο, αυτή τη βραχνή, βάρβαρη εισβολή του ήχου, τρέχει να δει. Χτυπά τα γόνατά της στα έπιπλα που βρίσκονται στο διάβα της. Από το χάσμα της κουρτίνας βλέπει το αποτύπωμα της μηχανής και το σώμα του αναβάτη να σβήνει μέσα στη νύχτα. Ένα σώμα κατά βάση νεανικό κι ωραίο.

Ύστερα απ’ ώρα, γυρίζει αργά στην κουζίνα, παίρνει το wettex και περνάει τον πάγκο, έτσι, σα να τον χαϊδεύει, πριν πάει μέσα σ’ ένα κομμάτι σφιχτή λάσπη που ροχαλίζει…

Σ.Π.Παπασηφάκης