Γυναίκες γύρω στα πενήντα

 Γυναίκες γύρω στα πενήντα

Πιο πολύ απ’ όλους τους άντρες αρέσουνε οι μηχανόβιοι στις γυναίκες. Γιατί είναι οι σύγχρονοι αναβάτες. Γιατί τολμούν. Γιατί παίζουνε τη ζωή τους στα ζάρια. Δεν είναι συμβιβασμένοι. Δεν φτιάχνονται, έρχονται πρωτόγονα ωραίοι.

Οι γυναίκες τους λατρεύουν. Δεν τις παρακαλάνε. Τις σέρνουν. Κι αυτές τρέχουν στο κατόπι τους, γοητευμένες από το πρωτόγονο, το απροσδόκητο, το άγνωστο, γι’ αυτό που δε θα ζήσουν άτονα για μια ζωή, αλλά έντονα σήμερα.

Ώσπου να περάσουν τα πενήντα. Να γίνουν κι αυτές μεσόκοπες. Συμβιβασμένες. Όταν κάποια απ’ αυτές, πλένει τα βραδινά πιάτα κι ακούει το θόρυβο της μηχανής που σκίζει το δρόμο, αυτή τη βραχνή, βάρβαρη εισβολή του ήχου, τρέχει να δει. Χτυπά τα γόνατά της στα έπιπλα που βρίσκονται στο διάβα της. Από το χάσμα της κουρτίνας βλέπει το αποτύπωμα της μηχανής και το σώμα του αναβάτη να σβήνει μέσα στη νύχτα. Ένα σώμα κατά βάση νεανικό κι ωραίο.

Ύστερα απ’ ώρα, γυρίζει αργά στην κουζίνα, παίρνει το wettex και περνάει τον πάγκο, έτσι, σα να τον χαϊδεύει, πριν πάει μέσα σ’ ένα κομμάτι σφιχτή λάσπη που ροχαλίζει…

Σ.Π.Παπασηφάκης