Μπουγελώματα

Μπουγελώματα

Αυτό γινότανε από παλιά. Συμμετείχε και η γυναίκα μου και αργότερα και η Νίνα μου. Κάθε καλοκαίρι, άλλες φορές οργανωμένα και άλλες τυχαία, παίζαμε μπουγέλα στην πιλοτή και στον κήπο του σπιτιού μου αποχαιρετώντας το καλοκαίρι που έφευγε.  Συμμετείχαν ανίψια δικά μου και της γυναίκας μου, αλλά και μαθητές μου από το σχολείο. Γινότανε το έλα να δεις.

Ακόμη και τώρα όμως που είμαι πλέον συνταξιούχος, επειδή πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και ύστερα το χούι, διοργανώνω ημέρες μπουγελώματος λίγο πριν ξεκινήσουνε τα σχολεία και τα παιδιά αποχαιρετήσουνε την ελευθερία και την ανεμελιά του καλοκαιριού. Δεν χρειάζονται πολλά. Απλά τους το υπόσχομαι στην αρχή του καλοκαιριού κι αυτά με ρωτάνε κάθε μέρα πότε θα γίνει, μέχρι να μου φύγει η τεμπελιά και να δραστηριοποιηθώ.

Τώρα η γυναίκα μου δεν συμμετέχει ενεργά. Συμμετέχει με τον τρόπο της. Μας ανέχεται, μας κερνάει και μαζεύει στο τέλος ότι έχει απομείνει από την επιδρομή των βαρβάρων, από τις ορδές του Τσένγκις Χαν και από όλα τα ανεξερεύνητα φύλα και στίφη. Βέβαια με νευριάζει  γιατί, έστω και για λίγο, πάει με το μέρος των εχθρών μου. Βγαίνει κρυφά από τη μπαλκονόπορτα και με βρέχει με το λάστιχο από πίσω, δίνοντας στ’ αγόρια την ευκαιρία να με κυκλώσουν ή ανοίγει, ύστερα από συνεννόηση μαζί τους, τη γεώτρηση εξασφαλίζοντάς τους επιθετικό πλεονέκτημα. Εγώ έχω στην ομάδα μου τα κορίτσια και ως όπλο το λάστιχο του ποτίσματος.

Τελείωσαν λοιπόν και τα φετινά μπουγέλα. Τελείωσαν αφού έφαγε η ράχη μας τόσο νερό, όσο και η Μεσσηνιακή γη στην τελευταία νεροποντή. Τα παιδιά χρειάζονται αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία. Όταν μεγαλώσουνε κάτι τέτοια θα θυμούνται. Κι εμείς, αν μπορούμε, πρέπει να δημιουργούμε αυτές τις αναμνήσεις. Αν μπορούμε.

 

Σ.Π.Παπασηφάκης