Θα μου τη δώσεις για θα την κλέψω

 Θα μου τη δώσεις για θα την κλέψω

Γύρω στο 1984 ένας εξάδελφός μου στο Ρέθυμνο, αγάπησε μία κοπελιά που ήτανε ακόμη μαθήτρια λυκείου. Ο πατέρας της όταν το έμαθε εναντιώθηκε πλήρως και με το δίκιο του. Η κοπελιά ήτανε πολύ μικρή. Αφού μια μέρα που συναντήθηκε στο δρόμο με τον επίδοξο γαμπρό, κοντέψανε να πιαστούνε στα χέρια.

Μα μια ισπανική παροιμία, που μνημονεύεται στον Κίτρινο Φάκελο του Καραγάτση, λέει ότι ο άντρας είναι από φωτιά, η γυναίκα από ίσκα και ο διάολος φυσάει. Και ο διάολος εφύσηξε, η ίσκα έδωσε τη σπίθα και το πράμα επήρε το δρόμο του. Άμα δύο άνθρωποι αγαπιούνται, τίποτα δεν τους σταματά. Κι αφού είδανε ότι με τις ευλογίες των γονιών τίποτα δεν γίνεται, αποφασίσανε να αφήσουνε κατά μέρος τις ευλογίες και να κλεφτούνε.

Είναι αλήθεια ότι η νύφη ήτανε όμορφη. Όχι σαν τη μάνα της η οποία ειρήσθω εν παρόδω, ήτανε κούκλα. Αφού κάθε φορά που την έβλεπα με κόλαζε. Εμένα και το δεσπότη. Και η κόρη πάντως ήτανε όμορφη. Έτσι μια ωραία μέρα ή μάλλον μία ασέλαγη νύχτα, την έκλεψε και την πήγε σε ένα χωριό άγνωστο στους γονείς, όπου έδωσαν όρκους αιώνιας πίστης και έπεσαν οι πρώτες προκαταβολές, αν δεν είχανε πέσει ήδη.

Ο   πατέρας της εξακολουθούσε μάταια να την ψάχνει, για τη μητέρα της δεν ξέρω, αλλά από την εποχή της Εύας, οι γυναίκες έβλεπαν μπροστά πιο καθαρά από τους άντρες και ήξεραν τα μελλούμενα. Αφού πέρασαν λίγες μέρες στο χωριό εν κρυπτώ, αποφάσισαν να βγούνε στο φως. Έκλεισαν εκκλησία, τη μικρή Παναγία και ειδοποίησαν τους συγγενείς του γαμπρού να παραστούν στο γάμο. Η μάνα μου, με τις αδελφές της, τέσσερις στο σύνολο παρακαλώ, πήρανε το καράβι και φύγανε για τα Χανιά. Είχε μάλιστα και μποφόρια  και κάνανε μια φορά το σταυρό τους στον Πειραιά και σαράντα στη Φαλκονέρα.

Αφού έφτασαν κάτωχρες από το φόβο τους στο σπίτι, πήγανε στην εκκλησία. Ο παπάς, επειδή δεν είχε τη συγκατάθεση του πατέρα και η νύφη ήταν ανήλικη, αρνήθηκε να τελέσει το μυστήριο. Εκεί έπεσαν τα μεγάλα όπλα. Ένας μπάρμπας μου, από το σόι της μάνας μου, έβγαλε από την κωλότσεπη το πιστόλι, το απίθωσε στην αγία τράπεζα και, όπως μου  ιστόρισε η μάνα μου, του είπε επί λέξει: «παπά,  μη διακόψεις το μυστήριο, γιατί θα ναι το τελευταίο μυστήριο που κάνεις». Ανάγκα και θεοί πείθονται, πόσο μάλλον οι παπάδες που είναι και πιο κάτω στην ιεραρχία. Έτσι τελέστηκε το μυστήριο. Την ώρα που έβγαινε το ζεύγος από το ναό, έφτασε ασθμαίνων και ο πατέρας της, του έδωσαν μία μπομπονιέρα και του ευχήθηκαν να ζήσουν τα παιδιά. Δεν ξέρω αν μαλάκωσε η καρδιά του, σαν είδε την κόρη του νύφη, πάντως αποδέχτηκε το γεγονός αφού το πράγμα δεν είχε πια γυρισμό.

Όταν κατέβαινα τα καλοκαίρια στην Κρήτη, κάναμε πολύ παρέα με την κοπελιά. Χαρά θεού ήτανε, αφού την αισθανόμασταν σαν γνήσια εξαδέρφη και όχι εξ αγχιστείας. Την πείραζα μάλιστα πολύ και εκείνη όλο γελούσε. Μια φορά μόνο, που της είπα κάτι για τη μάνα της, η οποία εξακολουθούσε να με ταράζει, με έστρωσε στο κυνήγι στις σκάλες κατά κάτω και μου άφησε ενθύμιο δυο νυχές από την πάνω μεριά της πλάτης μέχρι την κάτω, οι οποίες με τσούζανε κάνα μήνα.

 Τα ξαδέρφια μου τώρα είναι συνταξιούχοι και οι δύο, έχουνε και παιδιά αγόρια και κορίτσια. Θα θυμούνται ασφαλώς αυτή την ιστορία και θα γελάνε, αφού και εγώ που είμαι γιαλαντζί κρητικός, αφού έφυγα πέντε χρονών από τον νησί, όταν ζήτησα την Αλέκα μου από το Χαλαστάρα, ενθυμούμενος για λίγο την καταγωγή μου, του είπα «Αγαπώ την Αλέκα, θα μου τη δώσεις για θα την κλέψω!» 

Σ.Π.Παπασηφάκης