Η ζωή μετά το Me Too

 Η ζωή μετά το Me Too

Μπήκε στη ζωή μας ξαφνικά. Και καλά έκανε. Άνοιξε στόματα που έως τότε παρέμεναν σφαλιστά και προσπάθησε να θέσει σε κάθε έναν τα όρια που πρέπει να έχει. Με την πάροδο του χρόνου ακούμπησε και άλλες παραμέτρους  και, όπως σε πολλά άλλα πράγματα, ξεπέρασε τα όρια στα οποία έπρεπε να σταματήσει.

Ήμουν σε ένα δημοτικό σχολείο και αφηγούμουν ένα παραμύθι. Τα παιδιά κάθονταν σε καρέκλες και στις άκρες και πίσω ήταν οι δασκάλες. Δάσκαλος δεν υπήρχε ούτε για δείγμα, αφού πλέον είναι είδος προς εξαφάνιση. Σε κάποια στιγμή της αφήγησης, εν τη ρύμη του λόγου, λέω επί λέξει: «σκέφτηκε να το πει στη γυναίκα του, αλλά το να πεις ένα μυστικό σε μια γυναίκα, είναι σαν να αφήνεις ένα φτερό στον άνεμο». Μια δασκάλα, που καθόταν στην άκρη, πολύ κοντά σε μένα, στραβομουτσούνιασε, έδειξε μία έντονη δυσαρέσκεια, η οποία πέρασε μέσα μου και με κατέτρεχε μέχρι το πέρας της αφήγησης.

Μετά το me too, κάποιες γυναίκες, βρίσκονται με το όπλο παρά πόδας, δείχνουνε έτοιμες να αρπαχτούνε με το παραμικρό, θαρρείς και φυσά μέσα στ’ αυτιά τους και φέρνει αέρα στα πανιά τους, ο αχός από το παράπονο όλων των υποταγμένων γυναικών του παρελθόντος.

Τι γίνεται όμως στην παρούσα φάση. Στη διεθνή καταλογογράφηση παραμυθιών, στην ταξινόμηση των Aarne – Thompson, οι ιστορίες, τα μοτίβα για έναν ανόητο, καλύπτουν 149 αριθμούς. (1200-1349) Για τα παντρεμένα ζευγάρια και τη συνύπαρξή τους 89 αριθμούς. (1350-1439) Για την ανόητη σύζυγο 24 αριθμούς. (1380-1404) Για τον ανόητο σύζυγο 24 αριθμούς. (1405-1429) Το 80% της θεματολογίας των κωμωδιών στο θέατρο επίσης, βασίζεται στην ανθρώπινη ανοησία.[1]

Εκείνο που με ξενίζει, είναι ότι τα περισσότερα από αυτά τα κορίτσια βρίσκονται με μεταπτυχιακά στα χέρια. Εξειδίκευση σημαίνει να ξέρουμε όλο και πιο πολλά πράγματα για όλο και πιο λίγα. Αλλά αυτό δεν πρέπει να σημαίνει ότι γεμίζουμε εδώ και αδειάζουμε εκεί.

Ο πραγματικός άνθρωπος είναι εκείνος που έχει πολύπλευρη μόρφωση. Αυτό θα πει ότι δίνουμε και στην αντίθετη άποψη αέρα να αναπνεύσει, ότι δεν θα πρέπει να γίνουμε σαν τα υποζύγια των παλαιών πλανόδιων οπωροπωλών, που γυρνούσαν με το κάρο. Που τους έβαζαν παρωπίδες για να μη βλέπουνε ούτε αριστερά ούτε δεξιά, παρά μόνο μπροστά και να μην ενοχλούνται από τους παράπλευρους θορύβους.

Ίσως βέβαια όλα αυτά να μην είναι τίποτε άλλο από παραξενιές, από τα ασθμαίνοντα παράπονα ενός εσχατόγερου. Ίσως πάλι, αν ερχόταν μετά, όπως έκανε μια άλλη δασκάλα, η μόνη, Η ΜΟΝΗ, μία γλυκύτατη δασκάλα, που ήρθε να με ευχαριστήσει, να μας δινόταν η ευκαιρία να ανταλλάξουμε απόψεις και να πέσει το βάρος και των δύο στο κενό. Οι μέρες μας είναι μετρημένες και δεν έχουμε καιρό να σηκώνουμε το βάρος των σφαλμάτων του άλλου. Τελικά είναι σπουδαίο να είμαστε ευγενείς. Ένα παραπάνω όταν αυτό πρέπει να το διδάξουμε κιόλας.

Σ.Π.Παπασηφάκης

---

[1] Moelwyn Metclant. Κωμωδία. Η γλώσσα της κριτικής. Μεταφρ. Αριστέα Παρίση. Ερμής.